A Critical Perspective on the Regulation of Marriage Capacity in the Turkish Civil Code

Abstract

This study critically examines the legal provisions regarding marriage capacity as regulated under the Turkish Civil Code, with a particular focus on assessing their compatibility with both national constitutional principles and international human rights standards. Marriage capacity refers to the legal prerequisites an individual must meet to enter into marriage, such as minimum age, mental competence, and-when applicable-consent from legal guardians. However, the exceptions allowing individuals aged 16 or 17 to marry under judicial permission have sparked significant controversy from a child rights perspective. This paper analyzes the relevant articles of the Turkish Civil Code in the context of the Turkish Constitution and the United Nations Convention on the Rights of the Child. It emphasizes that early-age marriages constitute violations of fundamental rights and hinder the physical, psychological, and social development of minors. The study also highlights the adverse effects of child marriage and calls for a comprehensive reevaluation of the legal framework surrounding marital capacity. In conclusion, the research advocates for reforming the current legal regulations in a manner that is protective, modern, and aligned with the best interests of the child.Bu çalışma, Türk Medeni Kanunu’nda evlenme ehliyeti başlığı altında düzenlenen hükümlere eleştirel bir perspektiften yaklaşarak, mevcut düzenlemelerin hem ulusal hem de uluslararası hukuk normları ışığında değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Evlenme ehliyeti kavramı, kişinin evlenme hakkını kullanabilmesi için gerekli olan yaş, ayırt etme gücü ve yasal temsilci izni gibi koşulları içermektedir. Ancak, özellikle on altı ve on yedi yaşındaki bireylerin evlenmesine izin veren istisnai hükümler, çocuk hakları bağlamında ciddi tartışmalara yol açmaktadır. Çalışmada, Türk Medeni Kanunu’nun ilgili maddeleri, Anayasa hükümleriyle birlikte Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ışığında incelenmiş ve çocuk yaşta evliliklerin temel hak ihlali olduğu vurgulanmıştır. Ayrıca erken yaşta evliliklerin bireysel, sosyal ve hukuki sonuçlarına dikkat çekilmiş; evlenme ehliyeti kavramının yeniden ele alınması gerektiği sonucuna varılmıştır. Sonuç bölümünde ise mevcut düzenlemelerin çocuk haklarını esas alan, çağdaş, koruyucu ve bütüncül bir bakış açısıyla yenilenmesi gerektiği önerilmektedir.